Kot Burmilla

Kot Burmilla jest bardzo młodą rasą, w rzeczywistości pojawił się na początku lat 80-tych ubiegłego wieku i do przypadkowego krycia. Hodowczyni, baronowa Miranda von Kirchberg w Wielkiej Brytanii, miała hodowlę kotów birmańskich, a jej mąż był właścicielem perskiej Chinchilli zwanej Sanquist. Inwigilacja Elusa, kot, udało się wejść tam, gdzie był mały kot birmański o imieniu Farbergé, który był w tym czasie w rui. Tak więc urodziły się 4 bardzo piękne kocięta, a Baronowa postanowiła spróbować hodowli nowej rasy. Nazwała ją Burmilla, która składa się ze skurczu nazwy Birmese i Chinchilla.

W 1983 roku rasa została oficjalnie zaprezentowana na wystawie kotów w Wielkiej Brytanii i odniosła ogromny sukces. Dziś jest on znany w całej Europie, ale szczególnie w Wielkiej Brytanii i Danii, podczas gdy we Włoszech jest dość rzadki. Wyglądem jest wygląd Birmańczyków, o umięśnionym i proporcjonalnym ciele oraz sierści w kolorze szynszyli perskiej.  W Anglii został założony „Burmilla cat Club”, klub założony przez głębokich wielbicieli tej rasy.

Charakter kota birmilijskiego

Od ojca Persów Chinchilla wziął cichą szlachetność, a od matki Birmańczyk nabrał żywiołowości i inteligencji. Jest to jednak kot zrównoważony, cichy i o silnej osobowości. Bardzo czuła, uwielbia przytulanki, ale nie chce być przeoczona, a w celu przyciągnięcia uwagi, czasami miauczy uparcie. Nie jest to kot, który może być pozostawiony sam na większość dnia, kocha towarzystwo i obcowanie z członkami rodziny. W przypadku, gdy codziennie ma być pozostawiony sam na wiele godzin, dobrze jest pomyśleć o pozyskaniu kolejnego zwierzęcia, najlepiej kota do towarzystwa. W rodzinie można również dobrze dogadać się z innymi zwierzętami, zarówno kotami jak i psami.

Są też bardzo próżne i uwielbiają być zadowolone przez swojego właściciela i przyciągać uwagę, zwłaszcza przy grach i przytulankach. Nie wycofują się przed obcymi, wręcz przeciwnie, lubią popisywać się przed swoimi gośćmi. Ogólnie rzecz biorąc, życie z tym kotem jest bardzo łatwe. Uwielbia też dzieci, z którymi lubi się bawić, o żywym i ciekawskim, ale i bardzo zabawnym usposobieniu.

Pojawienie się kota birmilijnego

Kot Burmilla jest kotem średniej wielkości, o krępej i ciężkiej budowie, o mocnych i bardzo umięśnionych kościach.  Jednocześnie jednak jest zwinny i elegancki. Waga waha się od 3 do 5 kilogramów.  Poszczególne części ciała tego kota są zaokrąglone i miękkie. Głowa jest duża w porównaniu z ciałem i jest okrągła.  Kufa jest dość krótka, ale szeroka, z uchem średniej wielkości, ale szerokim u podstawy i z zaokrąglonymi końcówkami. Nos jest zawsze w kolorze terakoty. Piękne są oczy, które są otoczone czernią, więc są one magnetyczne i bardzo wyraziste. Ich kolor waha się od zielonego do żółtego i jasnego złota, są duże i dobrze rozmieszczone na głowie.  Klasyczne „M” jest rozpoznawalne na frontonie i jest dobrze oznakowane.

Nogi są długie, cienkie i zakończone owalnymi stopami, nieco dłuższymi z przodu. Ogon jest średniej długości i zwężony. Sierść tego kota jest krótkowłosa i miękka, a także bardzo gruba i gruba. Zazwyczaj ma mniej lub bardziej wyraźne rozstępy na nogach, na ogonie i wokół szyi. Kolor tła jest czysto srebrny biały, ale może przybierać różne odcienie: czekolada, jasna czekolada tipped, liliowy, liliowy srebro cieniowane, brwi tipped i czarny cieniowane.

Zdrowie i opieka nad kotem birmilla

Jest silnym i wytrzymałym kotem, więc nie wymaga specjalnej opieki, wystarczy raz w tygodniu szczotkować sierść. Chociaż ma gruby podkład, nie traci go zbyt wiele.  W okresie pierzenia należy jednak częściej szczotkować.

Średnia długość życia wynosi około 15 lat i nie wykazuje szczególnych patologii w ciągu swojego życia.  Jedyną rzeczą, na którą należy zwracać uwagę są nerki, patologia odziedziczona po Perskach.  Mają one tendencję do przybierania na wadze, ponieważ mają silny apetyt, więc kontrolowana, zdrowa i zrównoważona dieta pomoże wyeliminować problem nadwagi.


Zostaw Komentarz