Kot perski Chinchilla

Perska rasa Chinchilla Cat jest również rasą kotów stworzoną przez człowieka w XVIII wieku. W Wielkiej Brytanii hodowczyni pani Vallence skrzyżowała persa dymnego z persem szarym, zdigitalizowanym, uzyskując kota o srebrnej sierści i kolorowych końcówkach. Dzięki księżniczce Wiktorii z Anglii rasa ta rozszerzyła się na cały kraj.

Pierwszą oficjalnie uznaną perską szynszylą był kociak zwany Srebrnym Lambkinem. Ten pierwszy okaz został zabalsamowany i jest nadal eksponowany w South Kensington Museum w Londynie. Na wystawie kotów w Crystal Palace w 1888 roku zdobył większość nagród.  Rasa ta została nazwana Chinchillą, ponieważ kolor jej sierści przypominał kolor anonimowego gryzonia, nawet jeśli odcienie są odwrotne i z którym dzieli jedwabistą sierść.

Pierwsze okazy perskiej Chincilli były ciemniejsze od obecnych, a selekcja w celu uzyskania jaśniejszego płaszcza osłabiła ten gatunek w połowie XX wieku do tego stopnia, że groziło mu wyginięcie podczas II wojny światowej. Na szczęście kilka okazów zostało sprowadzonych z Ameryki i rasa ta została odzyskana i jest dziś bardzo poszukiwana.  Dla entuzjastów, w rzeczywistości, Chinchilla jest uważana za najpiękniejszą ze wszystkich kotów perskich.

Charakter kota perskiego Chinchilla

Perski kot Chinchilla jest klasycznym kotem salonowym. Tendencyjnie leniwy do zabawy, woli odpoczywać, nawet jeśli czasami nie pogardza zabawą z właścicielem, z którym ma bardzo bliskie relacje, nawet jeśli lubi też innych członków rodziny. Lubi też być przez jakiś czas sam, lubi się przytulać, ale nie na długo. Jest bardzo cichy i wydaje się, że wolałby spędzać większość czasu w domu niż w ogrodzie. Jest idealnym kotem na wystawy piękności, ponieważ potrafi pozostać niewzruszony wobec tłumu i pokazać swoją elegancję; wygląda na wyniosłego i arystokratycznego i jest za to bardzo ceniony.

W domu dobrze się dogaduje ze wszystkimi, także z innymi zwierzętami i dziećmi, o ile nie są zbyt wzburzone, w zamian za to nie wahajcie się zaproponować mu półki na górze i kryjówki, gdzie można się schronić, by mieć jeszcze większy spokój. Tak naprawdę, spokój jest tym, czego on chce najbardziej. Nie miauczy zbytnio, woli porozumiewać się wzrokiem. Wcale nie jest agresywny, nawet jeśli jest sprowokowany, woli zostawić go w spokoju i odizolować się w bezpiecznym miejscu.

Od czasu do czasu, choć rzadko kiedy docenia nawet chwile aktywności, by zagrać lub pogonić ofiarę. Jest szczególnie drażliwy, więc uważaj, żeby go nie obrazić, albo będzie trzymał twój ryj przez długi czas, albo dopóki nie dostanie tego, czego chce.

Kot perski Chinchilla, wygląd

To średniej wielkości kot o dość solidnej budowie.  Waga waha się od 4/5 kilogramów do 7. Cechy charakterystyczne kota perskiego, ale mniejsze, nos jest mniej spłaszczony, głowa jest węższa, a uszy dłuższe nogi są dość krótkie z okrągłymi stopami, które mają kępki sierści dłuższe między palcami. Ogon jest raczej krótki, ale pokryty długim i grubym płaszczem. Oczy perskiej Chinchilli mają szczególnie jaskrawo zielony szmaragdowy kolor. Są one podkreślone czarnym konturem, który dodaje głębi barwie.

Ale sierść jest rzeczą, która fascynuje najbardziej w tym kocie, zarówno dla koloru i konsystencji w dotyku. Pieszczenie kota perskiego Chinchilla jest prawdziwą przyjemnością, ponieważ jest on długi, jedwabisty i z grubym podkładem. Kolor jest srebrno biały na całej długości z czarnym na końcówkach. Pozostałe 4 warianty kolorystyczne zostały rozpoznane dla tego kota.

Opieka i zdrowie perskiego kota rasy Chinchilla

To niestety kot o delikatnym zdrowiu.  W rzeczywistości często cierpi on na zaburzenia słuchu (pasożytnicze zapalenie ucha), silne łzawienie oczu oraz kamienie nerkowe i pęcherzowe.  Szczególna morfologia jego twarzy powoduje zaburzenia oddychania zarówno zimą jak i latem. Persowie mają szczególną predyspozycję do kardiomiopatii przerostowej u kotów, która może powodować nadciśnienie i inne problemy z sercem.

Wreszcie, koty te są często dotknięte chorobą genetyczną zwaną dominującym miąższem nerek. Szacuje się, że dotyczy to około 40% Persów. Choroba może być na ogół zdiagnozowana w wieku około 10 miesięcy, a to pozwala mu działać zanim pojawi się bardziej gwałtownie w wieku 7 lat kota.

Ponieważ włosy są bardzo długie, muszą być codziennie szczotkowane, ponieważ tracą dużo włosów i raz w miesiącu dobrze jest dać im kąpiel. Dobrze jest również codziennie czyścić oczy, uszy i nos, ponieważ wydzieliny mogą powodować infekcje.

Ma średnią długość życia od 12 do 18 lat.  Jako kot, który wykonuje bardzo mało ćwiczeń, zaleca się szczególną dbałość o jego dietę i nie zaleca się karmienia go wyłącznie suchą karmą.


Zostaw Komentarz