Ludzie wybierają bycie otyłym?

Od dłuższego czasu chciałam ofiarować swój klucz do przekonania, że ludzie wybierają otyłość. Postaram się, abyście jak najlepiej zrozumieli, co myślę, mając nadzieję, że zaoferuję Wam klucz do czytania, z pewnością nieco inny niż stereotypy. Przyszło mi do głowy napisać ten artykuł, kiedy niedawno, oglądając na żywo transmisję na żywo na drganiach, przeczytałem osobę, która o tym pisała:

Otyli ludzie nie powinni być ofiarami, gdy są wyśmiewani lub niewygodni, ponieważ wybierają otyłość.

Nie trzeba dodawać, że było mi bardzo przykro, kiedy czytałem to zdanie. Co może nie być jasne, to dlaczego miałem taki rodzaj reakcji emocjonalnej. Nie myśl, że takie zwroty jak ta są rzadkie. Ci, którzy mają nieszczęście bycia grubymi, słyszą ich cały czas i mówi się o nich z lekkością wprost proporcjonalną do zażenowania, które wzbudzają. W rzeczywistości możemy podziwiać te perły mądrości w komentarzach społecznych i w codziennych dyskusjach, kiedy jest dobrze.

Myślę, że większość z was nie wie, czym jest otyła osoba. Bez cienia wątpliwości możesz go rozpoznać, jeśli spotkasz go na ulicy (może), ale to nie znaczy, że wiesz czym jest otyły człowiek. Powiem ci, co to jest otyły człowiek, a raczej „kim jest”. Zacznijmy teraz od powiedzenia, nawet jeśli nie powinno być takiej potrzeby, że z psychologicznego punktu widzenia osoba otyła jest istotą taką jak ty, która ma uczucia. Te uczucia mogą być zaspokojone lub zranione, tak jak są z tobą, kiedy cię komplementują lub żartują. Z fizycznego punktu widzenia, osoba otyła to osoba, która walczy z życiem tak jak ty, i która robi to z dużo większą wagą, starając się bardziej i pokonując więcej przeszkód.

Proszę przeczytać ten artykuł jako moją osobistą myśl, nie myśl o nim jako o przewodniku czy czymś podobnym. Należy jednak podkreślić, że to, co mam zamiar napisać w tym artykule, jest moim osobistym kluczem do przeczytania o jednym z wielu stereotypów, które krążą wokół osób otyłych.

Przez słowo stereotyp, niekoniecznie mam na myśli coś negatywnego. Kiedy odnoszę się do słowa stereotyp, mam na myśli model, który jest nauczony z kilku źródeł, ponieważ jest wspólny i powtarzany przez kilka osób, w tym przez rozmówcę.  Powiedziawszy to, mój artykuł skupi się na sobie, ponieważ nie mam tytułu ani mandatu do wypowiadania się w imieniu wszystkich kategorii osób otyłych. Tak więc, aby zmniejszyć naturalne predyspozycje kogoś, kto czuje się ukierunkowany, choć w pewnym stopniu niewłaściwie, kiedy odnoszę się do otyłych, weź pod uwagę, że mówię o mnie i tylko o sobie.

Należy zaznaczyć, że nie jestem dietetykiem, lekarzem, psychologiem ani żadnym innym specjalistą w tej dziedzinie, ale postaram się przedstawić fakty, ponieważ uważam, że są one oparte na moim doświadczeniu empirycznym w tej dziedzinie. Doświadczenie to rozciąga się na okres około czterdziestu lat.

Przez całe życie byłam wielką grubą osobą, więc powinnam wiedzieć trochę więcej o osobie, która nigdy nie miała tej „cechy”. Wiem, prawie chętniej przeczytałbyś słowo „problem” zamiast „charakterystyczny”. Zrozumiesz później, dlaczego zdecydowałem się użyć tego terminu.

W tym momencie wielu z was prawdopodobnie myśli, że jest to kolejny artykuł napisany przez osobę bez tytułu i że z powodu mojej otyłości, to pismo nigdy nie może być obiektywne i uczciwe. Zobaczymy, czy w końcu będziesz miał taką samą opinię. W każdym razie, jeśli uważasz, że możesz zaakceptować tę przesłankę, to kontynuuj czytanie, w przeciwnym razie sugeruję, abyś natychmiast wyjechał, aby lepiej wykorzystać swój czas.

Jak rozpoznać osobę otyłą? Moi drodzy czytelnicy, odpowiedź na to pytanie może wydawać się oczywista, ale jestem pewna, że zdziwiłabyś się, jak niewiele osób naprawdę wie, jakie są wzorce, aby zrozumieć, czy mają do czynienia z osobą otyłą, czy nie.

Zacznijmy, jak to prawie zawsze bywa z definicją. Według tego, co uważam za najlepszą encyklopedię dla mojego języka, którym jest otyłość włoska (Treccani), jest to, że „wieloczynnikowy stan patologiczny charakteryzujący się wzrostem masy tłuszczu przy znacznym wzroście zachorowalności i śmiertelności”.

Jak z pewnością zauważyliście z tej definicji, nie ma odniesienia do wyglądu fizycznego, który jest prawie jedynym powodem, dla którego otyłość jest nazywana tak samo przez osoby nie-otyłe jak przez otyłych.

Spróbujmy zatem wyjaśnić w jeszcze bardziej elementarny sposób, w razie potrzeby, poprzedni opis. Stan patologiczny, w tym przypadku, jest stanem cierpienia organizmu. Wieloczynnikowa oznacza, że do wyzwolenia tego stanu może przyczynić się wiele różnych czynników, które mogą się do siebie wzajemnie przyczyniać lub różnić się od siebie.

Moralności nie należy mylić z zachorowalnością. W rzeczywistości jest to słowo, które jest używane w statystykach do określenia pewnej liczby przypadków choroby, które są badane w danym okresie w porównaniu z całkowitą liczbą osób badanych.

Dlatego, kiedy mówimy o zachorowalności w definicji, (od zachorowalności) mamy na myśli, że otyłość może zwiększać predyspozycje organizmu do rozwoju innych patologii, chorób, „chorób”.

W każdym razie, po całej ciężkiej pracy, jaką wykonałem, aby napisać ten artykuł, byłoby wspaniale otrzymać komentarz (oczywiście jeśli chcesz).

Widzieliśmy definicję otyłości, ale pytanie, które pojawia się w tym momencie, brzmi: jak rozumieć, że dana osoba jest otyła? Odpowiedź nie będzie niczym nowym dla ludzi takich jak ja, którzy mają kilkadziesiąt dodatkowych funtów, ale i tak to wyjaśnimy. Nie zapominajmy, że posiadanie kilku dodatkowych kilogramów nie musi oznaczać bycia otyłym. Wskaźnik masy ciała jest stosowany jako miernik i można go łatwo obliczyć dzieląc kilogramy przez kwadrat wysokości w metrach.

Więc gdybym ważył 150 kilogramów i miał 1,8 metra wzrostu, musiałbym zrobić: 150 / (1,8*1,8) = 46,29.

W tym momencie możesz się zastanawiać, co możesz zrobić z tą liczbą, skoro już ją obliczyłeś i co ona oznacza. Istnieją tabele wskazujące na stopień nasilenia określonej otyłości, tzn. mniej niż 16 ma bardzo niską wagę, od 16 do 18,5 ma niską wagę, od 18,5 do 25 jest normalna (normalna), od 25 do 30 ma nadwagę, od 30 do 35 ma stopień otyłości 1, od 35 do 40 ma stopień otyłości 2, od ponad 40 ma stopień otyłości 3;

Niektórzy z was, zauważając pewną symetrię w sekwencji liczb, mogą pomyśleć, że je wymyśliłem. Ale ja nie! Te liczby są naprawdę wynikiem badań naukowych. Liczby te są oczywiście orientacyjne i w żadnym wypadku nie zastępują wizyty specjalisty w danej dziedzinie.

Ponadto, niektórzy z Was mogli zauważyć problem z tym obliczeniem. Skoro mięśnie mają większą masę właściwą niż tłuszcz, co dzieje się z kulturystami? Czy oni też są otyli? Ponieważ obliczenia mówią o otyłości, czyli powyżej normalnej wagi, tak. Ale mogą nie mieć tych samych patologii co grubas. Tak więc najdokładniejszy system, który polecam i który może być wykonany przez profesjonalistę, to obliczanie procentowej zawartości masy tłuszczu przy użyciu specjalnego kalibru.

W praktyce praktykujący szczypie pewne obszary ciała za pomocą miernika zwanego plicometrem (nie martw się, to nie jest bolesne).

Dlaczego człowiek jest otyły? Po tym jak dowiedziałem się, że jestem otyły, zadałem sobie pytanie dlaczego. Odpowiedź jest po prostu taka, że wprowadzam więcej niż konsumuję. Przyznaję, że wyrok nie jest mój, ale powiedział mi go lekarz, ale całkowicie się zgadzam. Jestem ze szkoły myśli, według której nic nie jest tworzone i nic nie jest niszczone, ale wszystko jest przekształcane. Problemem jest jednak to, jak to się zmienia! Postaram się wyjaśnić moją myśl przykładem i chcę mieć nadzieję, że nie zostanie ona źle zrozumiana i wykorzystana.

Naukowo udowodniono, że około 70% osób otyłych bardziej efektywnie syntetyzuje tłuszcz. Dla tych, którzy chcą pogłębić ten temat, istnieje wiele opublikowanych artykułów naukowych, które można znaleźć w wyszukiwarce „google scholar”, które łączą genetykę z tego rodzaju patologią. Ponadto, osoby otyłe są zwykle dużo bardziej głodne niż osoby, które nie są. Dostrzegamy tęsknotę, która jest ledwo porównywalna do tej u ludzi „normalnej wagi”.

Dzieje się tak z rżżżnych powodżw, ktżre mogą być psychologiczne w naturze z mechanizmem podobnym do psa gryzącego ogon, psychiatryczne neurologiczne, gdy istnieją pewne dysfunkcje, takie jak deficyt w mechanizmie apetytu lub zniekształcenia, fizjologiczne, gdy na przykład zaburzenia hormonalne są obserwowane lub nawet anatomiczne, gdy na przykład wzrost zdolności żołądka do zawierania się.

Staram się nie robić z tego zbyt technicznych konstrukcji, które niekoniecznie są formalne i w 100% poprawne, aby lepiej zrozumieć tych, którzy znajdują się w sytuacji świeckości w danej sprawie. Ten artykuł jest napisany tylko w nadziei, na lepsze lub gorsze, że będzie wskazówką dla niektórych ludzi, aby zadać odpowiednie pytania do swojego lekarza, dietetyka lub psychologa.

Opowiem ten przykład na psach, ponieważ są to stworzenia, do których czuję się szczególnie przywiązany. Moje życie nie byłoby takie samo, gdybym nie zawsze miał u boku tak szlachetnej istoty. Kiedy patrzymy na buldoga angielskiego i czytamy jego cechy, dowiadujemy się, że jest to ogromny, leniwy pies, który ma tendencję do bardzo łatwego przybierania na wadze. Natomiast chart jest dość aktywnym, smukłym i zwinnym psem.

Oboje są psami i oboje kochają jedzenie. W tym momencie zastanawiamy się, co mogłoby przejść przez umysły tych ludzi, którzy uważają, że nie ma bezpośredniego, jednoznacznego i absolutnego związku między genetyka i tym, kim jesteśmy.

Zwykle, kiedy wskazuję na to niektórym ludziom, mówią mi, że wszyscy lubią jeść, że dużo ćwiczą fizycznie i że ich szczupłość jest wynikiem zmęczenia i dyscypliny. Nie zdają sobie sprawy, że mówiąc mi to lekko, robią mi absurdalną szkodę psychiczną. Aby dowiedzieć się wszystkiego o otyłości, nie wystarczyłyby wysiłki tysięcy uczonych i naukowców zaangażowanych w badania tylko tyle, że przez dziesiątki lat, nie mówiąc już o tym, że temat można tak szybko i tak powierzchownie odrzucić.

Teraz, gdy się nad tym zastanawiam, nie można sobie wyobrazić, że przez dziesiątki lat tysiące naukowców badało tę „patologię”. Nie trzeba jednak być noblistą, aby wiedzieć, że od wieków hodowcy wybierają bydło z pewnych linii krwi, ponieważ produkują więcej wełny lub mają tendencję do przybierania na wadze większej niż inni. Jeśli żyjesz w realnym świecie, nie możesz ignorować rzeczywistości faktów. Obraz staje się bardzo skomplikowany, gdy w grę wchodzą czynniki zewnętrzne, takie jak inne choroby, zdarzenia i przyjmowanie niektórych leków.

Dla przykładu, jeśli wszyscy krewni są otyli, jeśli bierzesz leki, takie jak kortyzon, jeśli cierpisz również na artrozę i jeśli zostajesz w domu na dwa miesiące z powodu zamknięcia, nie tylko masz szczególnego pecha, ale istnieje poważne ryzyko, że wejdziesz w błędne koło, z którego możesz wyjść tylko z ciągłym zaangażowaniem. Kiedy zwracam na to uwagę, zazwyczaj mówi się mi, że jest to tylko kwestia edukacji żywieniowej.

Oczywiste jest, że dzięki kontrolowanej, odpowiedniej diecie i codziennemu programowi aktywności fizycznej przybrałbyś na wadze mniej lub wcale. W tym momencie, jak ktoś powiedział, pojawia się pytanie. Dlaczego osoba otyła czuje potrzebę jedzenia? Czy jest to pytanie edukacyjne? Czy to pytanie psychologiczne? Czy to pytanie psychiatryczne? Czy to pytanie neurologiczne? Czy to pytanie fizjologiczne?

Jestem przekonany, że jest to w pewnym stopniu kombinacja rzeczy. Idąc nieco dalej z fantazją, wyobrażam sobie podmiot, który z natury jest gruby, lub ma predyspozycje do bycia grubym. Ma większą produkcję adipocytów (komórek tłuszczowych), jest leniwy, czuje się bardziej zmęczony, ma depresję, ma tendencję do jedzenia, z czasem jego żołądek rozszerza się i w tym momencie, jak zrozumiecie, zaczynacie drogę, na której rzadko jesteście traktowani z szacunkiem należnym każdemu człowiekowi.

Nie ma sensu zaprzeczać, że ktoś lubi śmiać się z grubych ludzi. Nie zastanawiają się, jak ci ludzie żyją. Nie zastanawiają się, jak to jest, gdy nie można znaleźć ubrania w swoim rozmiarze, gdy nie można biegać, gdy nie odnosi się sukcesów w miłości, gdy próbuje się żyć w niepewności, gdy wierzy się, że inni, ci szczupli, są jakoś bardziej zasługujący i cenni.

Od razu rozpoznaje się osoby, które przynajmniej raz z kogoś się nabijały za rozmiar lub wadę. Niektóre kultury, w niektórych tekstach mitologicznych, przedstawiają bohaterów jako osoby smukłe i symetryczne. Podobnie, złoczyńca prawie zawsze przedstawia się jako nieprzyjemnie wyglądający potwór. Nawet Dante Alighieri umieścił gardło jako grzech wielki, a więc niewybaczalny.

W rzeczywistości odniosłem wrażenie, że ci, którzy mają tego rodzaju uprzedzenia, mają predyspozycje do usprawiedliwiania ich poprzez oznaczanie podmiotu jako osoby szczególnie przyzwyczajonej do takich wad jak gardło i dlatego zasługują na śmieszność i inne problemy. Nie jestem ekspertem od tych mechanizmów, ale myślę, że to raczej zwykła ludzka predyspozycja do bycia zarówno ławnikiem, jak i katem, ale bez utraty pewnego ducha samouwielbienia.

Nawet ja, który jestem grubym człowiekiem, nie jestem odporny na samodyscyplinę. Kto nigdy nie przerwał diety, kiedy był chory z jakiegoś powodu? Proszę, koledzy czytelnicy, nie trywializujcie dramatu ludzi otyłych. To nie jest takie proste, jak ci się wydaje. Nie sprowadza się to do jedzenia mniej i poruszania się więcej. Nie należy mylić osób z nadwagą z osobami z ciężką otyłością.

Jak można stać się „normalnym”? Kiedy mówię o moim statusie otyłego, czasami zdarza się, że odnoszę się do ludzi, którzy narażają mnie na kolejny z ich problemów. Wśród nich są tacy, którzy skarżą się, że są za chude i nie mogą przybrać na wadze, mimo że dużo jedzą.

Nie będę cię okłamywał, dla osoby otyłej utrata wagi na stałe jest niezwykle trudna. Jest to możliwe nawet jeśli nie jest łatwo (w normalnych warunkach) schudnąć, ale pozostawanie szczupłym jest nie lada wyczynem, ponieważ trzeba utrzymywać stałe zaangażowanie przez całe życie. Fakt, że osoba otyła musi utrzymywać ściśle kontrolowaną dietę przez całe swoje życie jest nieprzyjemny, ale taka jest prawda.

Zupełnie inaczej jest w przypadku osób, które nie mają szczególnej tendencji do przybierania na wadze i które mogą prowadzić normalne życie bez szczególnych ograniczeń dietetycznych. Powiedzmy to sobie jasno, każdemu dobrze służy kontrolowana dieta i odpowiednia aktywność fizyczna. Ale są tacy, którzy są do tego zmuszeni każdego dnia swojego życia i tacy, którzy nie są. Są tacy, którzy mogą pozwolić sobie na pewien okres czasu i ci, którzy nie mogą zgubić drogi nawet na chwilę.

W mało prawdopodobnym przypadku, gdy uda się osiągnąć odpowiednią wagę, osoba otyła będzie musiała być znacznie ostrożniejsza od innych w kwestii tego, co je i będzie musiała angażować się w stałe i odpowiednie ćwiczenia. Jak powiedziałem, będzie to konieczne, ponieważ osoby otyłe w większości przypadków (nie wszystkie) przybierają na wadze znacznie łatwiej niż inne. W rzeczywistości, istnieją pewne patologie, które popychają ciało do utrzymywania tłuszczu kosztem poziomu glukozy we krwi i dlatego są też osoby otyłe, które gdyby musiały jeść jak normalni ludzie, czułyby się żonate i bez sił, jak normalna osoba poszcząca.

Oczywiście, te choroby nie są tylko rozmową, mają imię i nazwisko oraz dużą liczbę naukowców, którzy badają je z oddaniem i profesjonalizmem. Nie chciałbym jechać zbyt długo, bo inaczej zaryzykowałbym bycie zbyt werbalnym i nudzenie się. Jak powiedziałem wcześniej, byłoby tak wiele aspektów i tematów do przeanalizowania lub zaproponowania, że tysiąc książek prawdopodobnie nie wystarczyłoby. Ale nie taki jest cel mojego artykułu, moi drodzy przyjaciele, zadajcie sobie właściwe pytania i zastanówcie się nad swoim zdrowiem.

Jeśli jesteś tak samo gruby jak ja, radzę ci zaakceptować fakt, że masz problem i walczyć, aby go złagodzić. Upewnij się, że czujesz się dobrze, ponieważ im starszy jesteś, tym trudniej będzie uzyskać wyniki. Ignoruj głupich ludzi, którzy mówią z kolei i ignoruj ludzi, którzy myślą, że robią ci dobrze, prowokując negatywne reakcje emocjonalne na twój temat. Osiągnęliśmy punkt, w którym medycyna może pomóc nam się poprawić. Rozumiem, że jest to rodzaj zaangażowania w życie i rozumiem, że ludzie, którzy muszą pozostać na właściwej drodze, zawsze będą czuć się trochę inaczej niż inni.

Ale uświadommy sobie, że są ludzie, którzy mają różne patologie, które uniemożliwiają lub ograniczają ich mówienie, słuchanie, chodzenie, poruszanie się lub myślenie. Oni, tak jak my, muszą dostosować swoje życie do tego, czym są, a nie do tego, czym chcieliby być. Muszą dbać o siebie i swoje zdrowie fizyczne i psychiczne. Zwróćmy więc uwagę na to, kim jesteśmy, zapomnijmy o złośliwych lub dobroczynnych osądach innych i weźmy nasze życie w swoje ręce z niezbędną pomocą profesjonalistów.

No tak, w tym artykule nie ma cudownych diet z bananami, radzę ci porozmawiać z więcej niż jednym profesjonalistą, nawet jeśli będzie cię to kosztowało pod każdym względem. Jeśli mogę coś zasugerować, to przede wszystkim chciałbym zadeklarować mojej firmie wolę odchudzania się lekarzowi, który z pewnością będzie bardzo zadowolony. Następnym krokiem jest zebranie historii choroby, starając się nie pominąć i „zintegrować” brakującą dokumentację. Drugim krokiem jest przeprowadzenie jak największej liczby badań dotyczących przyczyn, które mogą prowadzić do przybrania na wadze.

Polecam nie tylko klasyczne badania krwi, ale i bardzo głębokie. Musisz się upewnić, że wszystko, co może prowadzić do przybrania na wadze, zostało dobrze przeanalizowane i zdiagnozowane. Więc będziesz musiał wydać, przykro mi. Po zebraniu historii choroby i przeprowadzeniu odpowiednich badań informuję, że istnieją wyspecjalizowane centra szpitalne, również publiczne, z zespołami lekarzy, którzy przeanalizują Pana/Pani stan i udzielą Panu/Pani najbardziej odpowiedniej i właściwej porady.

Nie zapomnij pójść do psychologa, bo to ważne. Wiem, wielu z was wstydzi się iść do psychologa, ale mogę was zapewnić, że jeśli chcecie podążać poważną ścieżką, to ma ona fundamentalne znaczenie. Wtedy jest jasne, że wyniki będą zależeć od zaangażowania i jakości profesjonalistów, ponieważ nie wszyscy są równi i nie wszyscy są zdolni.

Ale muszę cię ostrzec. Jeśli jesteś szczególnie gruby, istnieje możliwość zaoferowania ci chirurgicznej alternatywy. Ty będziesz osądzał, ale z mojego doświadczenia wynika, że to tylko pogorszyło moją sytuację, na początku było świetnie, ale po pewnym czasie wróciłem gorszy niż wcześniej i stamtąd zaczęły się poważne problemy. To może być oczywiście przypadek, może z innymi to działa, ale zawsze zalecam, aby polegać najpierw na sobie, a potem na innych za wszystko.

Najwyraźniej robisz to, co uważasz za najlepsze, postępując zgodnie z radami profesjonalistów. Ten artykuł nie jest Biblią, wydaje mi się normalne, że opinia profesjonalisty jest bardziej wiarygodna. Zadaj sobie również pytanie o różne za i przeciw oraz o doświadczenia tych, którzy zrobili to przed tobą. Zalecam, aby zapytać ludzi, którzy zrobili to już dawno temu, ponieważ liczą się efekty długoterminowe.

Na koniec tego artykułu chciałem również zadedykować myśl tym, którzy nie mając problemów z otyłością, mają tendencję do mówienia na ten temat z pewną powierzchownością i arbitralnie pozwalają sobie na luksus wyśmiewania ludzi „naszego kalibru”. Mam na myśli te mikrocefale, z których niegodnych szczęk czasami wychodzą słowa jak tłuszcz, kulka smalcu, świnia, wieloryb, mors, hipopotam i tym podobne.

Te, które śmieją się, gdy w restauracji ktoś nie wsiada do krzesła, bo podłokietniki są zbyt ciasne. Ci, którzy wymieniają się kiwaniem głową z przyjaciółmi, gdy widzą kogoś w centrum handlowym, kto z postawą kogoś proszącego o wybaczenie pyta, czy jest ich wielkość. Ci, którzy na siebie wciągają lub improwizują komików, kiedy korzystamy z prawa do przebywania na morzu, może w koszulce, bo bez koszulki jak inni byliby za bardzo. Ci, którzy zwijają usta, jakby oglądali horror. Ci, którzy nie doceniają naszych zdolności intelektualnych.

Wybaczam ci.


Zostaw Komentarz