Zainstaluj CentOS 7 na VirtualBox jako dowolną maszynę podłączonej do sieci


W tym artykule opiszę setki tryb mostka VirtualBox. To jest, jak zainstalować go tak, że wygląda jak maszyna lokalnego IP. Być może trzeba udostępnić maszynę z zewnątrz, a następnie utworzyć serwer wirtualny, aby przekierować konkretny port routera do określonego adresu IP serwera wirtualnego.

CentOS jest bardzo rozpowszechnioną dystrybucją, ponieważ jest stabilna, szybka i bardzo aktualna. Możemy powiedzieć, że jest to część rodziny RedHat. W rzeczywistości Projekt Fedora jest odpowiednikiem na pulpicie, a projekt CentOS jest odpowiednikiem na pulpicie.

Jeśli jesteś znudzony czytania całego artykułu lub jeśli jest kilka kroków nie rozumiesz, można obejrzeć film na dole strony lub zostawić komentarz anyway. Odpowiemy Ci jak najszybciej.

1. Pobierz ISO CentOS 7

Po pierwsze, trzeba pobrać ISO z witryny można znaleźć przez wyszukiwanie w Google, dla wygody wchodzę bezpośredni link. Można również użyć tej procedury na komputerze fizycznym, nagrywając obraz ISO na dysku CD. W takim przypadku przejdź bezpośrednio do kroku 3. Jeśli nie wiesz jak nagrać ISO płyty CD, co nie znaczy po prostu skopiowanie pliku na CD, polecam przeczytać poradnik jak nagrać plik ISO na płycie CD.

2. Konfigurowanie maszyny wirtualnej

Po pobraniu ISO, musisz otworzyć VirtualBox. Jeśli jeszcze go nie zainstalowano, zalecamy przeczytanie artykułu o tym, jak zainstalować virtualboxes.

Musisz kliknąć niebieską okrągłą ikonę, aby uruchomić kreatora, który pozwoli Ci utworzyć własną maszynę wirtualną. Wprowadź nazwę, wybrałem wprowadzić nazwę, która zawiera słowo CentOS, ponieważ w ten sposób system automatycznie wybiera szablon dla najbardziej podobnego systemu operacyjnego. Jeśli chcesz wprowadzić inną nazwę można to zrobić, ale trzeba będzie wybrać z menu rozwijanego odpowiedni szablon, w tym przypadku typ musi być Linux i wersja musi być RedHat (64bit).

Wybrałem system 64-bitowy, ponieważ jest to najlepszy wybór, jeśli nie chcemy mieć problemów związanych z zarządzaniem pamięcią i rozmiarem pliku. Jeśli w menu rozwijanym nie widzisz 64-bitowych systemów operacyjnych, nie włączono wirtualizacji lub sprzęt nie obsługuje go w systemie BIOS. Więc jeśli nie wiesz, jak włączyć tę opcję polecam przeczytać artykuł na temat włączania wirtualizacji w BIOS.

Następnie kliknij i wybierz ilość pamięci RAM, polecam wprowadzić co najmniej 512 MB, zostawiłem zalecane ustawienie, które jest 1024MB.

Klikając na, zostaniesz poproszony o utworzenie systemu plików, można wybrać z różnych typów systemu plików. Wybrałem (VirtualBox Disk Image), ponieważ nie muszę dzielić ten system plików z innymi platformami wirtualizacji.

Następny ekran zapyta, czy chcesz dynamicznie przydzielić miejsca lub jeśli chcesz określony stały rozmiar. Różnica między dynamicznie przydzieloną przestrzenią a określonym miejscem polega na tym, że przy pierwszej opcji tymczasowo oszczędza miejsce na dysku, ponieważ chociaż dysk wirtualny jest ustawiony na osiągnięcie pewnego rozmiaru, to miejsce nie zostało jeszcze przydzielone. Druga opcja już przydziela miejsce ustawione i ogólnie zwiększa wydajność.

Po skonfigurowaniu wirtualnego hardisk, wracamy do głównego ekranu VirtualBox, będziemy wyświetlać naszą maszynę wirtualną po lewej stronie. Kliknij prawym przyciskiem myszy na maszynie wirtualnej i wybierz „Ustawienia”, a następnie wybierz „Sieć” z menu po lewej stronie i ustawić kartę sieciową 1 jako aktywny i podłączony w „Tab z mostu” tryb i upewnij się, że nazwa karty jest to, że podłączony do sieci komputera obsługującego maszynę wirtualną.

Teraz musimy zamontować ISO tak, że maszyna wirtualna widzi go jako CD. Wybierz „Achiviation” z lewego menu pod kontrolerem IDE wybierz obraz płyty CD i wybierz ikonę CD po prawej stronie. Ja, posiadanie już wypróbowany ten przebieg, ja już mieć w ten szybki wybór menu ten ISO. Jeśli po raz pierwszy wykonasz ten test, musisz wybrać plik ISO, wpisując ścieżkę do obrazu pobranego w kroku 1.

Kliknij przycisk „OK” i uruchom maszynę wirtualną, naciskając zieloną strzałkę w prawo.

3. Instalacja systemu operacyjnego

Otworzy się okno maszyny wirtualnej i zauważysz, że proponuje się wybrać. Jeśli nie dotknie niczego, system sprawdzi obraz. Nadal można wybrać bezpośrednią instalację z rzutkami „w górę” i „w dół” obok klawiatury numerycznej. Nie pomylić się z „strony w górę” i „Strona w dół.” Rzutki mówię, są 4 i tworzą rodzaj trójkąta.

Jeśli nigdy nie używałeś virtualboxes, zobaczysz komunikaty informujące, jak aktywować mysz wewnątrz maszyny wirtualnej. W rzeczywistości, co jesteśmy zainteresowani, aby wiedzieć, że do działania z myszą wewnątrz maszyny wirtualnej, trzeba kliknąć wewnątrz okna dwa razy za pomocą lewego przycisku myszy. Aby wyjść i korzystać z naszego pulpitu normalnie, po prostu naciśnij prawy przycisk „Ctrl” na klawiaturze. Jeśli masz kłopoty przyswajanie tych pojęć, zalecamy przeczytanie artykułu na temat poruszania się w oknie VirtualBox.

Po rozpoczęciu instalacji zobaczysz okno z pytaniem o język po pewnym czasie. Wybierz swój język i kliknij niebieski przycisk w prawym dolnym rogu. Otworzy się okno, w którym będziesz musiał wybrać miejsce docelowe instalacji: nasz wirtualny Hardisk. Wybrałem opcję „chcę udostępnić więcej miejsca”, aby wybrać cały system plików. Następnie kliknąłem na niebieski przycisk potwierdzenia w lewym górnym rogu i wybrałem „Usuń wszystkie” w prawym dolnym oknie, które otworzyło. Aby potwierdzić, kliknąłem przycisk „Odzyskaj przestrzeń”.

Istnieją lepsze sposoby, aby podzielić dysk, zwłaszcza jeśli chcesz wysokiej wydajności i bezpieczny system, ale w tym artykule nie będę o tym rozmawiać. Jeśli chcesz dowiedzieć się o tym polecam przeczytać artykuł o różnych typach konfiguracji do partycjonowania systemu Linux.

Nadszedł czas, aby skonfigurować naszą sieć, a następnie kliknij „sieć & HostName”. Aktywujemy naszą kartę sieciową, po prostu klikając na przycisk obok „OFF”, który zmieni kolor i etykietę do przełączania na stan „ON”.

Teoretycznie, w ten sposób system powinien automatycznie podłączyć się do serwera DHCP i skonfigurować sam, ale bardzo wolę wprowadzić dane ręcznie. I następnie kliknięciu na przycisk w lewym dolnym rogu „configure”, wybrałem „Ustawienia IPV4” Zakładka w oknie, które otworzyłem, wybrałem go jako „Manual” metody i wpisałem na liście adresowej lokalnego adresu IP 192.168.1.29, ponieważ nie jest używane przez inne maszyny. Wybrałem maskę 255.255.255.0 i bramę 192.168.1.1, ponieważ jest to adres IP mojego routera. Jako serwer DNS zawsze wolę wejść do Google one bo wydaje mi się najszybszy i najbardziej niezawodny, więc wszedłem 8.8.8.8.

Po kliknięciu przycisku „Zapisz”, można zauważyć, że ustawienia karty sieci wirtualnej uległy zmianie. Wybrałem odpowiednie ustawienia do Internetu, mam router ADSL.

Jeśli nie wiesz, które ustawienia wprowadzić można pominąć ręczną konfigurację i pozostawić wszystko automatycznie. System, jeśli dostępny jest serwer „DHCP”, powinien automatycznie wykrywać adresy IP. To nie jest mądry i tak. Z tego powodu, jeśli czujesz potrzebę, aby dowiedzieć się więcej i zrozumieć, co robisz, polecam przeczytać artykuł na temat teorii sieci (sieci pracy).

Aby kontynuować, należy kliknąć niebieski przycisk w lewym górnym rogu, a nastąpi powrót do poprzedniego ekranu. Tutaj, trzeba będzie potwierdzić wszystko, klikając na niebieski przycisk w prawym dolnym rogu „Rozpocznij instalację”.

Podczas procesu instalacji nienadzorowanej, który może potrwać kilka minut, zostaniesz poproszony o ustawienie hasła roota (administratora systemu Linux). Kliknij ikonę klucza i wprowadź dwa identyczne i ewentualnie złożone hasła, które potwierdzisz, klikając niebieski przycisk w lewym górnym rogu.

Jeśli nie wiesz, jak wybrać silne hasło polecam przeczytać artykuł na temat wyboru silnego hasła.

W tym momencie, po pewnym czasie, okaże się, że procedura jest zakończona, gdy pojawi się niebieski „restart” przycisk w prawym dolnym rogu, które można kliknąć.

Przy następnym ponownym uruchomieniu, system uruchomi się automatycznie, będzie umieścić w powłoce Linuksa „root” jako nazwę użytkownika i hasło, które wybrałeś. Końcu.

Jeśli wykonaj kroki opisane przeze mnie, nie powinieneś mieć żadnych problemów, ponieważ testowałem cały krok po kroku. Zrobiłem ten test z VirtualBox zainstalowany na komputerze z systemem Windows 10. Jeśli nie znasz różnicy między tymi dwiema rzeczami, zaleca się przeczytanie artykułu, który ilustruje różnice między środowiskiem programistycznym, środowiskiem testowym i środowiskiem produkcyjnym.

Nigdy nie wykonuj procedury, które nie znasz doskonale w środowisku produkcyjnym i nigdy nie bez kopii zapasowej. W tym filmie możesz zobaczyć wszystkie kroki.


Zostaw Komentarz

error: Treść jest chroniona !!